52

Wtorek, 30 październik, 2012

19:20

Jesteśmy jeden budynek przed domem Karen, kiedy proszę go, żeby się zatrzymał. Oczekiwanie podczas jazdy tutaj było wystarczającą torturą, ale przyjechanie było absolutnie przerażające. Nie mam bladego pojęcia co jej powiedzieć czy jak mam zareagować, kiedy wejdę do środka.

Holder zjeżdża na pobocze drogi, zatrzymując samochód. Patrzy na mnie z troską w oczach. – Potrzebujesz przerwania rozdziału? – pyta.

Potakuję, wciągając głęboki wdech. Wyciąga rękę przez siedzenie i łapie mnie za dłoń. – Co przeraża cię najbardziej w zobaczeniu jej?

Obracam się, żeby siedzieć do niego twarzą. – Boję się, że bez względu na to, co ona dzisiaj mi powie, nigdy nie będę w stanie jej wybaczyć. Wiem, że moje życie stało się z nią lepsze niż gdybym została z ojcem, ale nie wiedziała o tym, kiedy zabrała mnie od niego. Fakt, że wiem, do czego jest ona zdolna sprawia, że jest dla mnie niemożliwe wybaczenie jej. Jeśli nie potrafiłam wybaczyć ojcu tego, co mi zrobił… to czuję, że jej też nie powinnam wybaczać.

Holder przesuwa kciukiem po wierzchu mojej dłoni. – Być może nigdy nie wybaczysz jej tego, co zrobiła, lecz możesz docenić życie, które ci potem dała. Była dla ciebie dobrą mamą, Sky. Pamiętaj o tym, kiedy będziesz z nią rozmawiać, dobrze?

Wypuszczam nerwowy oddech. – Przez tę część nie mogę przejść – mówię. – Fakt, że była dobrą mamą i za to ją kocham. Tak bardzo ją kocham i śmiertelnie się boję, że po dzisiejszym dniu już jej nie będę miała.

Holder przyciąga mnie do siebie i przytula. – Też się boję, kochanie – mówi, nie udając, że wszystko będzie w porządku, kiedy tak nie będzie. Oboje jesteśmy ogarnięci strachem przed nieznanym. Żadne z nas nie ma pojęcia którą ścieżkę wybierze moje życie po tym jak przejdę przez tamte drzwi i czy to będzie ścieżka, którą będziemy w stanie oboje obrać.

Odsuwam się od niego i kładę ręce na kolanach, nabierając odwagi, żeby już to wszystko mieć za sobą. – Jestem gotowa – mówię. On kiwa głową, po czym wjeżdża autem na drogę i skręca za rogiem, zatrzymując się na moim podjeździe. Zobaczenie mojego domu sprawia, że ręce trzęsą mi się bardziej niż wcześniej. Holder otwiera drzwiczki, kiedy Jack wychodzi na zewnątrz i odwraca się do mnie.

- Zostań tutaj – mówi. – Chcę najpierw pogadać z Jackiem. – Holder wysiada z samochodu i zamyka za sobą drzwi. Siedzę w środku, jak mnie prosił, ponieważ nie śpieszy mi się, żeby wysiadać z tego auta. Patrzę jak Holder i Jack rozmawiają przez kilka minut. Fakt, że Jack jest tutaj i nadal ją wspiera sprawia, że zastanawiam się czy Karen naprawdę wyznała mu prawdę o tym, co zrobiła. Wątpię, że byłby tutaj, gdyby znał prawdę.

Holder wraca do samochodu, tym razem do drzwi pasażerskich, gdzie siedzę. Otwiera drzwi i kuca obok mnie. Przesuwa dłonią po moim policzku i głaska moją twarz koniuszkami palców. – Jesteś gotowa? – pyta.

Czuję jak moja głowa potakuje, ale nie mam nad tym kontroli. Widzę jak moje stopy wychodzą z auta, a ręka sięga do Holdera, ale nie wiem w jaki sposób się poruszam, gdy podświadomie staram się nadal siedzieć w samochodzie. Nie jestem gotowa, żeby wejść, ale i tak odchodzę od auta w stronę domu, w ramionach Holdera. Kiedy dochodzę do Jacka, podchodzi, żeby mnie przytulić. Gdy tylko obejmują mnie jego znajome ramiona, wracam do siebie i wciągam głęboki wdech.

- Dziękuję, że wróciłaś – mówi. – Ona potrzebuje tej szansy, żeby wszystko wyjaśnić. Obiecaj mi, że dasz jej ją.

Odrywam się od niego i spoglądam mu w oczy. – Wiesz, co zrobiła, Jack? Powiedziała ci? – Kiwa głową z bólem. – Wiem i wiem, że to dla ciebie ciężkie. Ale musisz pozwolić jej opowiedzieć wszystko z jej strony, bo nigdy nie będzie w stanie przestać czuć poczucie winy.

Odwraca się do domu, nie ściągając ramienia z moich barków. Holder łapie mnie za rękę i oboje zaprowadzają mnie do drzwi wejściowych, jakbym była słabym dzieckiem.

Nie jestem słabym dzieckiem.

Zatrzymuję się na schodach i obracam do nich twarzą. – Muszę sama z nią porozmawiać. – Wiem, że myślałam, że będę potrzebowała ze mną Holdera, ale muszę być silna. Uwielbiam to, jak mnie chroni, ale to jest najtrudniejsza rzecz, jaką muszę kiedykolwiek zrobić i chcę być w stanie powiedzieć, że zrobiłam ją sama. Jeśli mogę zmierzyć się z tym sama, wiem, że będę miała odwagę na zmierzenie się ze wszystkim.

Żadne z nich nie sprzeciwia się, co napełnia mnie wdzięcznością do nich, wiedząc, że wierzą we mnie. Holder ściska moją dłoń i zachęca mnie z zaufaniem w oczach. – Będę tutaj – mówi.

Wciągam głęboki wdech, po czym otwieram drzwi wejściowe.

Wchodzę do salonu, a Karen przestaje krążyć i obraca się, obejmując mnie wzrokiem. Kiedy tylko nawiązujemy kontakt wzrokowy, traci kontrolę i biegnie do mnie. Nie wiem co spodziewałam się zobaczyć na jej twarzy, ale na pewno nie ulgę.

- Nic ci nie jest – odzywa się, zarzucając ramiona na moją szyję. Przyciska rękę do mojej głowy i przyciąga mnie do siebie, płacząc. – Bardzo cię przepraszam, Sky. Strasznie przepraszam, że dowiedziałaś się zanim mogłabym ci powiedzieć. – Mocno stara się mówić, ale opętał ją szloch. Widzenie jej w takim bólu rozdziera moje serce. Wiedza, że okłamywała mnie nie od razu obala trzynaście lat mojej miłości do niej, więc widzenie jej w bólu sprawia, że powraca mój własny ból.

Bierze do rąk moją twarz i patrzy mi w oczy. – Przysięgam, że zamierzałam powiedzieć ci wszystko, kiedy skończysz osiemnaście lat. Nie cierpię tego, że musiałaś dowiedzieć się wszystkiego sama. Zrobiłam wszystko, co mogłam, żeby temu zapobiec.

Chwytam jej dłonie i ściągam je z twarzy, potem przechodzę obok niej. – Nie mam pojęcia jak odpowiedzieć na to co teraz mówisz, mamo. – Obracam się, patrząc w jej oczy. – Mam wiele pytań, ale boję się je zadać. Jeśli na nie odpowiesz, skąd będę wiedzieć czy mówisz prawdę? Skąd mam wiedzieć, że nie okłamiesz mnie jak robiłaś to przez ostatnie trzynaście lat? – Karen idzie do kuchni i bierze serwetkę, żeby otrzeć oczy. Wciąga kilka drżących oddechów, próbując odzyskać kontrolę. – Chodź ze mną usiąść, skarbie – mówi, przechodząc obok mnie do kanapy. Nie ruszam się z miejsca, patrząc jak siada na brzegu poduszki. Podnosi na mnie wzrok, jej twarz zalana jest smutkiem. – Proszę – dodaje. – Wiem, że mi nie ufasz i masz na to pełne prawo, po tym co zrobiłam. Jeżeli jednak potrafisz znaleźć w swoim sercu fakt, że kocham cię bardziej od własnego życia, dasz mi szansę na wyjaśnienie. – W jej oczach jest tylko prawda. Dlatego podchodzę do kanapy i zajmuję miejsce naprzeciwko niej. Ona wciąga głęboki wdech i wypuszcza go, wystarczająco długo trzymając nad sobą kontrolę, żeby zacząć swoje wyjaśnienie.

- Żeby wytłumaczyć ci prawdę o tym, co stało się z tobą… najpierw muszę wytłumaczyć prawdę o tym, co wydarzyło się mnie. – Milczy przez kilka chwil, starając się znowu nie załamać. Widzę w jej oczach, że to co zamierza mi powiedzieć jest dla niej prawie nie do zniesienia. Chcę podejść do niej i ją przytulić, ale nie mogę. Chociaż bardzo ją kocham, nie potrafię jej pocieszyć.

- Miałam cudowną mamę, Sky. Mocno byś ją pokochała. Miała na imię Dawn i kochała mnie oraz mojego brata wszystkim, co miała. Mój brat John był dziesięć lat starszy ode mnie, więc nigdy nie musieliśmy doświadczać rosnącej rywalizacji pomiędzy rodzeństwem. Mój ojciec umarł, kiedy miałam dziewięć lat, zatem John był dla mnie bardziej autorytetem ojcowskim niż bratem. Był moim opiekunem. Był takim dobrym bratem, a ona dobrą matką. Niestety, gdy skończyłam trzynaście lat, fakt, że John był dla mnie jak ojciec stał się jego rzeczywistością w dniu, kiedy umarła moja matka.

- John miał wtedy tylko dwadzieścia trzy lata i dopiero co skończył college. Nie miałam żadnej innej rodziny skłonnej do przygarnięcia mnie, więc zrobił to co musiał. Początkowo wszystko było w porządku. Tęskniłam za mamą bardziej niż powinnam i, szczerze mówiąc, Johnowi trudno było zajmować się wszystkim, co zostało przed nim wyłożone. Właśnie zaczął nową pracę, był świeżo po studiach i sprawy były dla niego ciężkie. Dla nas obojga.

Kiedy skończyłam czternaście lat, zaczął go dopadać stres nowej pracy. Zaczął pić, a ja zaczęłam się buntować, kilkakrotnie zostając poza domem dłużej niż powinnam.

- Jednej nocy, kiedy wróciłam do domu, był na mnie strasznie zły. Nasza kłótnia szybko zmieniła się w fizyczną bójkę, a on uderzył mnie parę razy. Nigdy wcześniej nie skrzywdził mnie fizycznie i przeraziło mnie to. Pobiegłam do mojego pokoju, a on przyszedł kilka minut później, żeby przeprosić. Jego zachowanie z poprzednich miesięcy w następstwie jego alkoholizmu już wystarczająco mnie przerażało. Teraz połączone z faktem, że spowodowało ono, iż mnie uderzył… bałam się go.

Karen zmienia pozycję i sięga po szklankę wody. Patrzę na jej rękę, jak podnosi szklankę do ust i drżą jej palce.

- Próbował przeprosić, ale nie chciałam słuchać. Moja upartość wkurzyła go jeszcze bardziej, więc pchnął mnie na łóżko i zaczął na mnie wrzeszczeć. Mówił mi, że zrujnowałam jego życie. Powiedział, że powinnam mu dziękować za wszystko, co dla mnie robił… że byłam mu dłużna za to, że tak ciężko pracował aby opiekować się mną.

Karen odchrząkuje i nowe łzy tworzą się w jej oczach, gdy stara się kontynuować bolesną prawdę z jej przeszłości. Podnosi wzrok do mojego i widzę, że słowa na końcu jej języka są dla niej zbyt trudne do wypowiedzenia.

- Sky… - mówi z bólem. – Mój brat zgwałcił mnie tamtej nocy. Nie tylko tamtej nocy, ale ciągnęło się to niemal każdej nocy przez dwa lata. – Podnoszę ręce do ust, wciągając gwałtownie powietrze. Krew ucieka z mojej głowy, ale wydaje się, że odeszła również z reszty mojego ciała. Czuję się kompletnie pusta, słuchając jej słów, ponieważ boję się usłyszeć tego, co mi powie. Wyraz jej oczu jest jeszcze bardziej pustszy niż ja czuję się w tej chwili. Nie czekając, aż ona mi to powie, sama ją pytam.

- Mamo… czy John… on był moim ojcem, prawda?

Szybko kiwa głową, jak łzy spływają z jej oczu. – Tak, kochanie. To on. Bardzo mi przykro. – Moje ciało drga od szlochu, który mi się wyrywa, a ramiona Karen obejmują mnie jak tylko pierwsze łzy wypływają mi z oczu. Obejmuję ją, chwytając się jej bluzki. – Strasznie mi przykro, że zrobił to tobie – płaczę. Karen siada obok mnie na kanapie i trzymamy się siebie, płacząc nad rzeczami, które zostały nam zrobione z rąk mężczyzny, którego obie kochałyśmy całym sercem.

- Jest więcej – mówi ona. – Chcę powiedzieć ci wszystko, okej? – Kiwam głową, gdy odsuwa się ode mnie i ściska moje dłonie.

- Gdy skończyłam szesnaście lat, powiedziałam swojej przyjaciółce, co on mi robił. Ona powiedziała swojej matce, która to zgłosiła. Do tego czasu John był w służbach policji od trzech lat i wyrabiał sobie imię. Kiedy był przesłuchiwany w sprawie tego zgłoszenia, twierdził, że wymyśliłam to, bo nie chciał pozwolić mi na widzenie się z moim chłopakiem. Ostatecznie został oczyszczony, a sprawa została umorzona, ale wiedziałam, że już nigdy nie mogę wrócić do mieszkania z nim. Mieszkałam z paroma przyjaciółmi, dopóki nie skończyłam liceum dwa lata później. Już nigdy więcej z nim nie rozmawiałam.

- Minęło sześć lat zanim znowu go zobaczyłam. Miałam dwadzieścia jeden lat i byłam na studiach. Byłam w sklepie spożywczym i byłam w alejce obok, gdy usłyszałam jego głos. Zamarłam, niezdolna do oddychania, jak słuchałam jego rozmowy. Byłam w stanie wszędzie rozpoznać jego głos. Jest coś w głosie, który cię przeraża, że nigdy nie jesteś w stanie go zapomnieć, choćby nie wiem co.

- Ale tamtego dnia to nie jego głos mnie sparaliżował… tylko twój. Usłyszałam jak mówił do małej dziewczynki i natychmiast wróciły do mnie wspomnienia tych wszystkich nocy, kiedy mnie krzywdził. Było mi niedobrze, wiedząc do czego był zdolny. W pewnej odległości szłam za wami, patrząc jak oboje zachowujecie się razem. W pewnej chwili on odszedł kilka metrów od wózka na zakupy i przyciągnęłam twoją uwagę. Patrzyłaś na mnie przez długą chwilę i byłaś najpiękniejszą dziewczynką, jaką kiedykolwiek widziałam. Ale byłaś także najbardziej załamaną dziewczynką, jaką kiedykolwiek widziałam. W chwili, kiedy spojrzałam w twoje oczy wiedziałam, że on robił tobie dokładnie to samo, co zrobił mnie. Widziałam w twoich oczach rozpacz i strach.

- Następnych kilka dni spędziłam próbując dowiedzieć się o tobie wszystkiego, co mogłam i o twoim związku z nim. Dowiedziałam się o tym, co stało się z twoją matką i że on wychowywał cię samotnie. W końcu nabrałam odwagi, żeby anonimowo donieść na niego, mając nadzieję, że nareszcie dostanie to, na co zasługiwał. Tydzień później dowiedziałam się, że kiedy przeprowadzono z tobą rozmowę, sprawa została natychmiast umorzona przez Child Protective Services. Nie mam pewności czy miała coś z tym wspólnego jego wysoka pozycja w egzekwowaniu prawa, ale myślę, że tak. Mimo wszystko, to był drugi raz, kiedy mu się upiekło. Nie mogłam znieść myśli, że miałabym pozwolić, abyś z nim została, wiedząc, co się z tobą dzieje. Jestem pewna, że istniały inne sposoby, których mogłam użyć, ale byłam młoda i śmiertelnie przerażona. Nie wiedziałam, co zrobić innego, ponieważ prawo zawiodło już nas obie.

- Kilka dni później podjęłam decyzję. Jeśli nikt inny nie zamierzał pomóc ci uwolnić się od niego… to zrobię to ja. W dzień, kiedy zatrzymałam się przy twoim domu, nigdy nie zapomnę tej załamanej dziewczynki płaczącej w ramiona, siedzącej samej na trawie. Gdy zawołała twoje imię, a ty do mnie przyszłaś, po czym wsiadłaś ze mną do samochodu… odjechałyśmy i nigdy nie spojrzałam w tył.

Karen ściska moje dłonie w swoich i patrzy na mnie twardo. – Sky, przysięgam całym sercem, że chciałam tylko ochronić cię przed nim. Zrobiłam wszystko, co mogłam, żeby powstrzymać go od znalezienie ciebie. Żeby powstrzymać ciebie od znalezienie jego. Już nigdy więcej o nim nie rozmawiałyśmy i zrobiłam wszystko, co w mojej mocy, żeby pomóc ci zapomnieć o tym, co ci się stało, żebyś miała normalne życie. Wiedziałam, że nie uda mi się wiecznie ukrywanie cię. Wiedziałam, że nadejdzie dzień, kiedy będę musiała zmierzyć się z tym, co zrobiłam… ale nic z tego nie miało dla mnie znaczenia. Nadal nie liczy się to dla mnie. Po prostu chciałam, żebyś była bezpieczna, dopóki nie będziesz wystarczająco dorosła, abyś wtedy nie została do niego odesłana.

- W przeddzień zanim cię zabrałam, poszłam do twojego domu i nikogo tam nie było. Weszłam do środka, bo chciałam znaleźć kilka rzeczy, które mogłyby cię pocieszyć, jak będziesz już ze mną bezpieczna. Coś jak ulubiony kocyk albo miś pluszowy. Gdy weszłam do twojej sypialni, zdałam sobie sprawę, że nic z tego domu nie przyniesie ci pocieszenia. Jeśli byłaś choć trochę podobna do mnie, wszystko co było z nim powiązane przypominało ci to, co zrobił. Więc nic nie zabrałam, bo nie chciałam, żebyś pamiętała, co ci zrobił.

Podnosi się i cicho wychodzi z pokoju, po czym wraca chwilę później z niewielkim drewnianym pudełkiem.

Daje mi go do rąk. – Nie mogłam wyjść bez tego. Wiedziałam, że kiedy nadejdzie dzień, gdy będę musiała wyznać ci prawdę, to będziesz chciała wiedzieć wszystko o swojej matce. Nie znalazłam wiele, ale to co znalazłam, zatrzymałam dla ciebie.

Łzy pojawiają się w moich oczach, jak przeciągam palcami po drewnianym pudełko, które zawiera jedyne wspomnienia kobiety, której myślałam, że nigdy nie będę pamiętać. Nie otwieram go. Nie mogę. Muszę otworzyć go sama.

Karen zakłada moje włosy za ucho, a ja podnoszę na nią spojrzenie. – Wiem, że to co zrobiłam było złe, ale nie żałuję tego. Gdybym miała zrobić to znowu, żeby tylko wiedzieć, że będziesz bezpieczna, nie zastanawiałabym się dwa razy. Również wiem, że zapewne nienawidzisz mnie za to, iż cię okłamałam. Nie mam ci tego za złe, Sky, bo kocham cię wystarczająco za nas obie. Nigdy nie czuj się winna za to, jak się czujesz wobec tego, co zrobiłam. Miałam zaplanowaną tę rozmowę i ten moment od trzynastu lat, więc jestem przygotowana na wszystko, co postanowisz zrobić i każdą decyzję, jaką podejmiesz. Chcę, żebyś zrobiła to, co jest dla ciebie najlepsze. W tej chwili zadzwonię na policję, jeśli tego ode mnie chcesz. Będę bardziej niż chętna, aby powiedzieć im wszystko, co tobie, jeżeli to pomoże ci odnaleźć spokój. Jeśli chcesz, żebym poczekała do twoich prawdziwych osiemnastych urodzin, żebyś mogła dalej mieszkać do tej chwili w tym domu, to tak zrobię. Oddam się w ręce policji w chwili, kiedy prawie będziesz mogła zająć się sama sobą i nigdy nie będę kwestionować twojej prośby. Ale cokolwiek wybierzesz, Sky, cokolwiek postanowisz zrobić, nie martw się o mnie. Wiedza, że jesteś teraz bezpieczna jest wszystkim, o co mogłam prosić. Cokolwiek dla mnie nastąpi jest warte każdej chwili trzynastu lat, które przeżyłam z tobą. – Spuszczam wzrok na pudełko i nie przestaję płakać, nie mając pojęcia, co zrobić. Nie wiem co jest właściwe, co jest złe czy właściwe jest złe w tej sytuacji. Wiem, że nie mogę jej teraz odpowiedzieć. Czuję jakby wszystko, co dopiero mi powiedziała, wszystko co myślałam, że wiedziałam o sprawiedliwości właśnie uderzyło mnie w twarz.

Spoglądam na nią, kręcąc głową. – Nie wiem – szepczę. – Nie wiem co chcę, żeby się stało. – Nie wiem, czego chcę, ale wiem, czego potrzebuję. Potrzebuję przerwania rozdziału.

Wstaję, a ona pozostaje na miejscu, patrząc jak idę do drzwi. Nie mogę spojrzeć w jej oczy, kiedy otwieram drzwi wejściowe. – Muszę przez chwilę pomyśleć – mówię cicho, wychodząc na zewnątrz. Kiedy tylko zamykają się za mną drzwi, Holder otacza mnie ramionami. Ściskam drewniane pudełko w jednej ręce, a drugą obejmuję go za szyję, chowając twarz w jego barku. Płaczę w jego bluzkę, nie wiedząc jak zacząć przetrawiać wszystko, czego się dowiedziałam. – Niebo – mówię. – Muszę popatrzeć na niebo. – Nie zadaje mi żadnych pytań. Dokładnie wie, o czym mówię, więc łapie mnie za rękę i prowadzi do samochodu. Jack wchodzi do domu, kiedy wyjeżdżamy z Holderem z podjazdu.