31

Sobota, 27 październik, 2013

23:57

Jedną z rzeczy, które uwielbiam w książkach jest bycie w stanie określić i skrócić pewną część życia postaci w jednym rozdziale. To intrygujące, bo nie można tak zrobić z prawdziwym życiem. Nie można po prostu skończyć rozdziału, potem pominąć rzeczy, z którymi nie chce się żyć, po to tylko, żeby otworzyć rozdział, który lepiej odpowiada twojemu nastroju. Życie nie może być podzielone na rozdziały… tylko minuty. Wydarzenia twojego życia są wszystkie wepchnięte w jedną minutę po drugiej bez przesunięcia w czasie czy przerwania rozdziału, bo bez względu na to, co się zdarzy życie idzie dalej, słowa wciąż napływają, prawda jest wyrzucana czy ci się to podoba, czy nie, a życie nigdy nie pozwoli ci zatrzymać się i złapać cholerny oddech.

Potrzebuję przerwania rozdziału. Chcę jedynie złapać oddech, ale nie mam pojęcia jak.

- Powiedz coś – mówi on. Nadal siedzę na jego kolanach, ściskając go. Przyciskam głowę do jego barku i mam zamknięte oczy. Kładzie rękę na mojej głowie i nachyla usta do ucha, trzymając mnie mocniej. – Proszę. Powiedz coś.

Nie wiem, co on chce, żebym powiedziała. Chce, żebym udawała zaskoczoną? Zszokowaną? Chce, żebym płakała? A może krzyczała? Nie mogę zrobić żadnej z tych rzeczy, ponieważ wciąż staram się ogarnąć to, o czym mówi.

„Byłaś zaginiona od trzynastu lat, Hope”.

Jego słowa powtarzają się w mojej głowie w kółko jak zepsuta płyta.

„Zaginiona”.

Mam nadzieję, że mówi o „zaginionej” w przenośnym sensie, jakby po prostu tęsknił za mną przez te wszystkie lata. Jednak wątpię, żeby tak było. Widziałam wyraz jego oczu, gdy wypowiedział te słowa i w ogóle nie chciał ich mówić. Wiedział, co to mi zrobi.

Może on naprawdę ma na myśli „zaginioną” w dosłownym sensie, ale jest po prostu skonsternowany. Byliśmy tacy młodzi; prawdopodobnie nie pamięta poprawnie ciągu wydarzeń. Ale ostatnie dwa miesiące migają mi przed oczami i wszystko z nim związane… wszystkie jego osobowości, wahania nastrojów i tajemnicze słowa teraz są wyraźniejsze. Tak jak ten wieczór, kiedy stał na moim progu i powiedział, że szukał mnie całe swoje cholerne życie. Był dosłowny.

Albo nasza pierwsza noc tutaj na lotnisku, kiedy zapytał mnie czy miałam dobre życie. Przez trzynaście lat martwił się, co mi się stało. Wtedy był bardzo dosłowny, chciał wiedzieć czy byłam szczęśliwa, tam gdzie wylądowałam.

Lub dzień, kiedy odmówił przeproszenia za to jak zachował się w bufecie, tłumacząc, że wiedział, dlaczego go to zdenerwowało, ale po prostu jeszcze nie mógł mi powiedzieć. Wtedy tego nie kwestionowałam, bo wydawał się szczery, mówiąc, że pewnego dnia chce się wytłumaczyć. Nigdy bym nie przypuszczała, że tak bardzo zdenerwowało go zobaczenie mojej bransoletki. Nie chciał, żebym była Hope, bo wiedział, że prawda złamie mi serce.

Miał rację.

„Byłaś zaginiona od trzynastu lat, Hope”.

Ostatnie słowo jego zdania posyła dreszcz wzdłuż mojego kręgosłupa. Powoli podnoszę głowę z jego barku i patrzę na niego. – Nazwałeś mnie Hope. Nie nazywaj mnie tak. To nie jest moje imię. – Potakuje. – Przykro mi, Sky.

Ostatnie słowo tego zdania również wywołuje we mnie drżenie. Zsuwam się z niego i podnoszę się.

- Tak też mnie nie nazywaj – mówię stanowczo. Nie chcę być nazywana Hope, Sky, Księżniczką czy czymkolwiek innym, co oddala mnie od samej siebie. Nagle czuję się jakbym była kompletnie innymi ludźmi, stłoczonymi w jednym. Kimś, kto nie wie, kim jest czy gdzie należy, a to jest niepokojące. Nigdy nie czułam się tak samotna w życiu; jakby nie było jednej osoby w całym świecie, której mogłabym ufać. Nawet sobie. Nawet nie mogę ufać własnym wspomnieniom.

Holder wstaje i bierze moje ręce, patrząc na mnie z góry. Obserwuje mnie, czekając na moją reakcję. Będzie rozczarowany, ponieważ nie zamierzam zareagować. Nie tutaj. Nie teraz. Część mnie chce płakać, podczas gdy on otoczy mnie ramionami i wyszepta mi do ucha „Nie martw się”. Część mnie chce wrzeszczeć i uderzyć go za oszukiwanie mnie. Część mnie chce pozwolić mu dalej obwiniać się za nie powstrzymanie tego, co według niego stało się trzynaście lat temu. Jednak większość mnie chce, żeby po prostu to wszystko zniknęło. Chcę wrócić do nie czucia niczego. Tęsknię za odrętwieniem.

Zabieram ręce i zaczynam iść do samochodu. – Potrzebuję przerwania rozdziału – mówię, bardziej do siebie niż do niego.

Idzie krok za mną. – Nawet nie wiem, co to znaczy. – Jego głos brzmi na pokonany i przytłoczony. Chwyta moje ramię, żeby mnie zatrzymać, prawdopodobnie żeby zapytać jak się czuję, ale wyszarpuję je i obracam się, żeby znowu na niego spojrzeć. Nie chcę, żeby pytał mnie jak się czuję, bo nie mam pojęcia. Przechodzę teraz przez całą gamę uczuć, niektórych nigdy wcześniej nie doświadczyłam. Wściekłość, strach, smutek i niedowierzenie budują się we mnie i chcę, żeby przestały. Po prostu chcę przestać czuć wszystko, co teraz czuję, więc wyciągam ręce i chwytam jego twarz, przyciskając usta do jego. Całuję go mocno i szybko, chcąc, żeby zareagował, ale nie robi tego. Nie odwzajemnia pocałunku. Nie chce pomóc mi odepchnąć w taki sposób ból, więc złość przejmuje nade mną kontrolę, odrywam od niego usta i go policzkuję.

Ledwie się krzywi, a to doprowadza mnie do szału. Chcę, żeby cierpiał, tak jak ja. Chcę, żeby poczuł, co zrobiły mi jego słowa. Znowu go policzkuję i on na to pozwala. Kiedy nadal nie reaguje, pcham go w tors. Pcham go i pcham – próbując oddać każdy kawałek bólu, który zanurzył w mojej duszy. Zaciskam pięści i walę go w klatkę piersiową, a kiedy to nie działa, zaczynam krzyczeć, biję go i próbuję wyrwać się z jego ramion, które teraz mnie obejmują. Obraca mnie tak, że opieram plecy o jego tors, a nasze ramiona są splątane, mocno przyciśnięte do mojego brzucha.

- Oddychaj – szepcze mi do ucha. – Uspokój się, Sky. Wiem, że jesteś zdezorientowana i przestraszona, ale jestem tutaj. Jestem przy tobie. Oddychaj.

Jego głos jest spokojny i pocieszający, zamykam oczy i zanurzam się w nim. Symuluje głęboki wdech, poruszając klatką piersiową w rytmie z moją, zmuszając mnie do nabrania powietrza i pójścia za jego śladem. Biorę kilka wolnych, głębokich wdechów razem z nim. Kiedy przestałam walczyć w jego ramionach, powoli mnie odwraca i przyciąga do torsu.

- Nie chciałem, żebyś tak cierpiała – szepcze, ściskając w rękach moją głowę. – Dlatego ci nie powiedziałem.

W tej chwili zdaję sobie sprawę, że nawet nie płaczę. W ogóle nie zapłakałam, od kiedy prawda wyszła z jego ust i wyznaczam sobie cel, żeby odmówić łzom, które domagają się wypuszczenia. Łzy teraz mi nie pomogą.

Uczynią mnie tylko słabszą.

Kładę ręce na jego klatce piersiowej i lekko się odpycham. Czuję się bardziej podatna na łzy, kiedy mnie trzyma, bo jest taki wygodny. Nie potrzebuję nikogo wygody. Muszę nauczyć się liczyć na samą siebie, żeby pozostać silną, ponieważ tylko sobie mogę ufać – a jestem nawet sceptyczna, co do mojej własnej wiarygodności. Wszystko, co wiedziałam okazało się kłamstwem. Nie wiem, kto jest w to zamieszany czy kto zna prawdę i orientuję się, że nie mam już ani grama zaufania pozostawionego w sercu. Nie dla Holdera, nie dla Karen… nawet dla siebie, naprawdę.

Odsuwam się od niego o krok i patrzę mu w oczy. – Zamierzałeś kiedykolwiek powiedzieć mi, kim jestem? – pytam, piorunując go wzrokiem. – Co, gdybym nigdy sobie nie przypomniała? Czy kiedykolwiek byś mi powiedział? Bałeś się, że cię zostawię i nigdy nie będziesz miał okazji na pieprzenie się ze mną? Czy to nie dlatego przez cały czas mnie okłamywałeś?

Jego oczy zalewają się urazą w chwili, kiedy słowa wypływają z moich warg. – Nie, kochanie. To nie tak było. Nie jest tak. Nie powiedziałem ci, bo boję się, co z tobą będzie. Jeżeli to zgłoszę, zabiorą cię od Karen. Całkiem możliwe, że ją zaaresztują i wyślą cię z powrotem do ojca, żebyś mieszkała z nim do osiemnastki. Chcesz, żeby tak się stało? Kochasz Karen i jesteś tutaj szczęśliwa. Nie chcę ci tego zepsuć.

Wybucham szybkim śmiechem i potrząsam głową. Jego rozumowanie nie ma sensu. Nic z tego nie ma żadnego sensu. – Po pierwsze – odpowiadam. – Nie wsadzą Karen do więzienia, bo mogę cię zapewnić, że ona nic o tym nie wie. Po drugie, mam osiemnaście lat od września. Gdyby mój wiek był powodem, dla którego nie byłeś szczery, to już byś mi powiedział.

Ściska się za kark i spuszcza wzrok na ziemię. Nie podoba mi się nerwowość, która teraz od niego promienieje. Poznaję po jego zachowaniu, że jeszcze nie skończył z wyznaniami.

- Sky, jest jeszcze tyle rzeczy, które muszę ci wyjaśnić. – Podnosi spojrzenie do mojego. – Twoje urodziny nie były we wrześniu. Twoje urodziny są 7 maja. Nie skończysz osiemnastki jeszcze przez pół roku. A Karen? – Podchodzi do mnie o krok, łapiąc mnie za dłonie. – Musi wiedzieć, Sky. Musi. Pomyśl o tym. Kto inny mógł to zrobić? – Od razu zabieram ręce i cofam się. Wiem, że to musiała być dla niego tortura, trzymając dla siebie tę tajemnicę. Widzę w jego oczach, że boli go mówienie mi o tym wszystkim. Ale miałam, co do niego wątpliwości, od chwili, kiedy go poznałam, a jakiekolwiek współczucie, które dla niego miałam właśnie zniknęło przez fakt, że próbuje mi teraz wmówić, że moja własna matka była jakoś w to zamieszana.

- Zabierz mnie do domu – żądam. – Nie chcę już niczego słuchać. Już nie chcę dzisiaj nic wiedzieć.

Próbuje znowu złapać mnie za ręce, ale je odpycham. – ZABIERZ MNIE DO DOMU! – krzyczę. Zaczynam wracać do samochodu. Dosyć usłyszałam. Potrzebuję mojej mamy. Po prostu muszę ją zobaczyć, przytulić i wiedzieć, że nie jestem w tym całkiem sama, bo tak właśnie teraz się czuję.

Docieram do ogrodzenia przed Holderem i próbuję się wesprzeć, ale nie potrafię. Moje ramiona są słabe i drżące. Wciąż sama próbuję, kiedy on cicho podchodzi za mną i unosi mnie w górę. Zeskakuję po drugiej stronie i idę do auta.

Siada na miejscu kierowcy i zamyka drzwi, ale nie odpala samochodu. Wpatruje się w kierownicę, trzymając rękę przy stacyjce. Patrzę na jego dłonie z różnymi uczuciami, bo tak bardzo chcę poczuć ich dotyk na sobie. Chcę, żeby mnie trzymały i głaskały moje plecy i włosy, kiedy on mi powie, że wszystko się ułoży. Ale także patrzę na jego ręce z obrzydzeniem, myśląc o tych wszystkich intymnych sposobach, w jakich mnie dotykał i trzymał, cały czas wiedząc, że mnie oszukuje. Jak mógł być ze mną, wiedząc to, co wie, jednak wciąż pozwalając mi wierzyć w kłamstwa? Nie wiem, jak mogę mu to wybaczyć.

- Wiem, że to wiele do przyjęcia – odzywa się cicho. – Wiem, że tak jest. Zabiorę cię do domu, ale musimy o tym jutro porozmawiać. – Odwraca się do mnie, patrząc na mnie twardo. – Sky, nie możesz rozmawiać o tym z Karen. Rozumiesz? Nie, dopóki tego nie rozgryziemy. – Potakuję, tylko żeby go uspokoić. Nie może szczerze oczekiwać, że nie będę o tym z nią rozmawiać.

Odwraca do mnie całe ciało i pochyla się, kładąc rękę na wezgłowiu. – Mówię poważnie, kochanie. Wiem, że nie uważasz, iż jest zdolna do takiego czegoś, ale dopóki nie dowiemy się więcej, musisz trzymać to dla siebie. Jeśli powiesz komukolwiek, twoje całe życie się zmieni. Daj sobie czas na przetrawienie wszystkiego. Proszę. Proszę, obiecaj mi, że poczekasz do jutra. Aż znowu porozmawiamy. – Przerażony, ściszony głos w jego słowach przecina moje serce i znowu kiwam głową, ale tym razem naprawdę mam to na myśli.

Przygląda mi się kilka sekund, potem powoli się odwraca i odpala auto, wjeżdżając na drogę. Wiezie mnie cztery mile do mojego domu w ciszy, dopóki nie wjeżdża na mój podjazd.

Trzymam rękę na klamce drzwi i wysiadam z samochodu, kiedy on łapie mnie za drugą rękę.

- Poczekaj – mówi. Czekam, ale nie odwracam się. Mam jedną nogę na desce podłogowej, a drugą na podjeździe, patrząc na drzwi. Kładzie dłoń na boku mojej głowy i chowa kilka pasemek włosów za ucho. – Nic ci dzisiaj nie będzie?

Wzdycham na naiwność jego pytania. – Jak? – Opieram się o siedzenie, odwracając do niego twarzą.

- Jak może mi nic nie być po dzisiejszej nocy?

Wpatruje się we mnie, dalej głaszcząc palcami moje włosy. – Dobija mnie… zostawienie cię tak. Nie chcę zostawiać cię samą. Mogę wrócić za godzinę? – Wiem, że pyta o to czy może wejść przez moje okno i położyć się ze mną, ale od razu kręcę głową. – Nie mogę – odpowiadam łamiącym się głosem. – Teraz jest mi zbyt ciężko być z tobą. Potrzebuję pomyśleć. Do zobaczenia jutro, dobrze?

Potakuje i zabiera rękę z mojego policzka, kładąc ją z powrotem na kierownicy. Obserwuje mnie, jak wysiadam z auta i odchodzę od niego.