21

Sobota, 29 wrzesień, 2012

9:20

Nie mam pojęcia, jak on to robi, ale całkowicie mu wybaczyłam, zadurzyłam się w nim i nie mogę przestać go całować, wszystko w ciągu piętnastu minut. Definitywnie ma dobre podejście ze słowami. Zaczyna mi nie przeszkadzać fakt, że tak długo zajmuje mu ich wymyślenie. Odrywa się od moich ust i uśmiecha się, trzymając moją talię.

- Więc co chcesz robić w swoje urodziny? – pyta, ściągając mnie z kontuaru. Daje mi kolejnego cmoka w usta i idzie do salonu, gdzie leżą na stole jego portfel i klucze.

- Nic nie musimy robić. Nie oczekuję, że będziesz mnie zabawiał tylko dlatego, że są to moje urodziny.

Wsuwa klucze do kieszeni spodni i podnosi na mnie wzrok. Jego usta kryją szelmowski uśmiech i nie przestaje na mnie patrzeć.

- Co? – pytam. – Wyglądasz na winnego.

Śmieje się, wzruszając ramionami. – Po prostu myślałem o wszystkich sposobach w jakich mógłbym cię zabawić, gdybyśmy dzisiaj tutaj zostali. Dlatego właśnie musimy wyjść.

Dlatego właśnie chcę tutaj zostać.

- Możemy iść zobaczyć się z mamą – sugeruję.

- Twoją mamą? – Patrzy na mnie ostrożnie.

- Tak. Prowadzi ziołowy stragan na pchlim targu. Tam chodzi w pierwsze weekendy każdego miesiąca. Nigdy tam nie jadę, bo ona jest tam czternaście godzin na dzień, a ja się nudzę. Ale to jeden z największych pchlich targów na świecie i zawsze chciałam przejść się po nim. To tylko półtoragodzinna droga. Mają chruściki – dodaję, próbując nadać temu kuszący ton.

Holder podchodzi do mnie i mnie obejmuje. – Jeżeli chcesz jechać na pchli targ, to jedziemy na pchli targ. Pójdę do domu, przebiorę się i mam jeszcze coś do zrobienia. Odebrać cię za godzinę?

Kiwam głową. Wiem, że to tylko pchli targ, ale jestem podekscytowana. Nie wiem, co zrobi Karen, gdy pokażę się niezapowiedziana z Holderem. Nic jej o nim nie powiedziałam, więc czuję się trochę źle tak nim ją zaskakując. Jednak to jest jej wina. Gdyby nie zakazała technologii, mogłabym do niej zadzwonić i ją ostrzec.

Holder znowu szybko mnie cmoka i idzie do drzwi wejściowych.

- Hej – mówię, gdy ma już wyjść. Odwraca się i na mnie patrzy. – To moje urodziny, a ostatnie dwa pocałunki od ciebie były dosyć żałosne. Jeżeli oczekujesz, że spędzę z tobą dzień, sugeruję, abyś zaczął mnie całować tak, jak chłopak całuje swoją…

Słowo wymyka się z moich ust i od razu ucinam resztę zdania. Wciąż nie rozmawialiśmy jeszcze o etykietkach, a fakt, że dopiero pół godziny temu się pogodziliśmy sprawia, że moje niefrasobliwe wykorzystanie słowa chłopak jest jak coś, co powiedziałby do mnie chłopczyk Matty. – To znaczy… - jąkam się, potem poddaję i zamykam usta. Nie mogę się po tym pozbierać.

Wciąż stoi przy drzwiach, odwrócony do mnie twarzą. Nie uśmiecha się. Znowu patrzy na mnie tym spojrzeniem, przytrzymując mój wzrok, nie odzywając się. Przechyla głowę w moją stronę i unosi zaciekawiony brwi. – Czy właśnie nazwałaś mnie swoim chłopakiem?

Nie uśmiecha się z faktu, że właśnie nazwałam go moim chłopakiem, a to sprawia, że się krzywię. Boże, to wydaje się takie dziecinne.

- Nie – mówię uparcie, krzyżując ramiona na piersiach. – Robią coś takiego tylko tandetne czternastolatki.

Podchodzi do mnie kilka kroków, nie zmieniając wyrazu twarzy. Zatrzymuje się pół metra przede mną i przyjmuje moją postawę. – Szkoda. Bo kiedy myślałem, że nazwałaś mnie swoim chłopakiem, to chciałem cię cholernie wycałować. – Mruży oczy i wygląda tak figlarnie, że od supeł w moim brzuchu od razu się rozwiązuje. Obraca się, wracając do drzwi. – Do zobaczenia za godzinę. – Otwiera drzwi, odwracając się, zanim wychodzi, wolno wychodząc, drażniąc mnie wesołym uśmiechem i smakowitymi dołeczkami.

Wzdycham, wywracając oczami. – Holder, czekaj.

Zatrzymuje się i dumnie opiera o framugę.

- Lepiej chodź tutaj pocałować swoją dziewczynę na pożegnanie – mówię, czując się w każdym calu tandetnie. Jego twarz obmywa się zwycięstwem, kiedy wraca do salonu. Kładzie rękę na moich plecach, przyciągając mnie do siebie. To nasz pierwszy wolnostojący pocałunek, uwielbiam to, jak troskliwie obejmuje mnie ramieniem. Przeciąga palcami po moim policzku i przesuwa je przez włosy, zbliżając usta do moich. Jednak nie patrzy na moje wargi. Patrzy mi prosto w oczy, a jego pełne są czegoś, czego nie mogę określić. Tym razem to nie pożądanie; to bardziej spojrzenie uznania.

Dalej wpatruje się we mnie, nie zmniejszając przestrzeni między naszymi ustami. Nie drażni się ze mną ani nie stara się, abym to ja go pierwsza pocałowała. Jedynie wpatruje się we mnie z uznaniem i uczuciem, a to zmiękcza moje serce. Trzymam ręce na jego barkach, więc powoli przesuwam je po jego szyi i przez włosy, ciesząc się jakimkolwiek cichym momentem, który dzieje się pomiędzy nami. Jego klatka piersiowa podnosi się i opada w rytmie mojej, spojrzeniem błądzi po mojej twarzy, obserwując każdy kształt. Sposób w jaki na mnie patrzy sprawia, że moje całe ciało słabnie i jestem wdzięczna, że wciąż trzyma mnie ramieniem w pasie.

Zniża czoło do mojego i wypuszcza długie westchnienie, patrząc na mnie wzrokiem, który szybko zamienia się w coś podobnego do bólu. Skłania mnie to do zsunięcia rąk na jego policzki i delikatnie głaszczę je palcami, chcąc zabrać cokolwiek jest teraz za jego oczami.

- Sky – mówi, uważnie skupiając się na mnie. Mówi to tak, jakby chciał powiedzieć jeszcze coś głębokiego, ale moje imię jest jedyną rzeczą, którą mówi. Wolno przysuwa usta do moich i nasze wargi się spotykają. Wciąga głęboki wdech, przyciskając zamknięte usta do moich, wdychając mnie w siebie. Odsuwa się i znowu patrzy mi w oczy przez kilka sekund więcej, głaszcząc mój policzek. Nigdy wcześniej nie byłam tak smakowana, a to jest to absolutnie piękne.

Pochyla głowę, opierając usta na moich, moja górna warga pomiędzy jego dwoma. Całuje mnie tak delikatnie jak to możliwe, traktując moje usta, jakby były kruche. Rozchylam wargi, pozwalając mu pogłębić pocałunek, co robi, ale nawet wtedy wciąż jest delikatny. Jest wdzięczny oraz łagodny, a on trzyma jedną rękę na tyle mojej głowy, a drugą na biodrze, gdy wolno smakuje oraz drażni każdy cal moich ust. Ten pocałunek jest taki jak on – przemyślany i nieśpieszny.

Właśnie kiedy mój umysł uległ każdej części bycia opatuloną przez niego, jego wargi nieruchomieją, a on powoli się odsuwa. Podnoszę powieki, wypuszczając oddech, który mógł być zmieszany ze słowami: - Ojej.

Widząc moją zdyszaną reakcję, uśmiecha się zadowolony. – To był nasz pierwszy oficjalny pocałunek jako para.

Czekam na uczucie paniki, ale nic takiego nie ma. – Para – powtarzam cicho.

- Tak. – Dalej trzyma dłoń na moich plecach, a ja jestem do niego przyciśnięta, patrząc mu w oczy. – I nie martw się – dodaje. Sam poinformuję Graysona. Jeśli kiedykolwiek zobaczę, jak będzie próbował cię dotknąć, to znowu zostanie poznany z moją pięścią.

Zabiera rękę z moich pleców na policzek. – Teraz już naprawdę idę. Do zobaczenia za godzinę. Żyję tobą. – Szybko cmoka mnie w usta i cofa się, potem odwraca do drzwi.

- Holder? – mówię, jak tylko wciągam dosyć powietrza do płuc, aby mówić. – Co masz na myśli przez znowu zostanie poznany? Czy ty i Grayson biliście się wcześniej?

Mina Holdera zmienia się w taką z zaciśniętymi wargami i ledwie kiwa głową. – Mówiłem ci już, kochanie. On nie jest dobrą osobą. – Drzwi zamykają się za nim i pozostawię mnie z jeszcze większą ilością pytań. Ale co jest w tym nowego?

Postanawiam odmówić sobie prysznica i zamiast tego zadzwonić do Six. Muszę jej dużo opowiedzieć. Biegnę do swojego pokoju i wychodzę przez okno, potem otwieram jej i tam wchodzę. Podnoszę telefon przy jej łóżku i wyciągam swoją komórkę, żeby znaleźć wiadomość, w której wysłała mi swój międzynarodowy numer. Kiedy zaczynam wykręcać numer, dostaję na komórkę przychodzącą wiadomość od Holdera.

Boję się spędzić z tobą cały dzień. To w ogóle nie brzmi na zabawę. Również twoja sukienka jest naprawdę nietwarzowa i zbyt letnia, ale zdecydowanie powinnaś jej nie zdejmować.

Uśmiecham się szeroko. Cholera, poważnie żyję tym beznadziejnym chłopakiem.

Wykręcam numer do Six i kładę się na jej łóżku. Po trzecim sygnale odbiera na wpół przytomnie.

- Hej – mówię. – Śpisz?

Słyszę, jak ziewa. – Najwyraźniej nie. Ale poważnie musisz zacząć brać pod uwagę różnice czasowe.

Śmieję się. – Six? Tam jest popołudnie. Nawet gdybym brała pod uwagę różnice czasowe, nie miałoby to z tobą znaczenia.

- Miałam ciężki poranek – mówi obronnie. – Tęsknię za twoją twarzą. Co tam?

- Nie dużo.

- Kłamiesz. Brzmi na irytująco szczęśliwą. Zgaduję, że ty i Holder nareszcie rozwiązaliście cokolwiek, do diabła, wydarzyło się tamtego dnia w szkole?

- Tak. A ty pierwsza się dowiadujesz, że ja, Linden Sky Davis, jestem teraz zajętą kobietą.

Jęczy. – Czemu ktokolwiek chciałby poddać się takiemu nieszczęściu jest dla mnie nie do pojęcia. Ale cieszę się z tobą.

- Dzi… - Chciałam powiedzieć „dzięki”, ale moje słowa zostały ucięte przez bardzo głośne „O mój Boże!” po stronie Six.

- Co?

- Zapomniałam. To twoje cholerne urodziny, a ja zapomniałam! Wszystkiego najlepszego, Sky, cholera jasna, jestem najgorszą najlepszą przyjaciółką.

- To nic takiego – śmieję się. – Tak jakby cieszę się, że zapomniałaś. Wiesz jak nie cierpię prezentów, niespodzianek i wszystkiego innego związanego z urodzinami.

- Och, czekaj. Właśnie sobie przypomniałam jak niewiarygodnie wspaniała jestem. Zajrzyj dzisiaj za swoją komodę.

Wywracam oczami. – Zrozumiałam.

- I powiedz twojemu nowemu chłopakowi, żeby kupił sobie cholerne minuty.

- Powiem. Muszę iść, twoja mama zwariuje, kiedy zobaczy rachunek za telefon.

- Ta, cóż… powinna bardziej przystawać do ziemi, jak twoja mama.

Śmieję się. – Kocham cię, Six. Bądź bezpieczna, okej?

- Też cię kocham. I Sky?

- Tak?

- Brzmisz na szczęśliwą. Cieszę się, że jesteś szczęśliwa.

Uśmiecham się i rozłącza się połączenie. Wracam do mojego pokoju, a choć nienawidzę prezentów, nadal jestem człowiekiem i z natury ciekawa. Od razu podchodzę do komody i spoglądam za nią. Na podłodze leży zapakowane pudełko, więc nachylam się i je podnoszę. Podchodzę do łóżka i siadam, potem zsuwam pokrywkę. Pudełko pełne Snickersów.

Cholera, kocham ją.