33

Środa, 23 czerwiec, 1999

16:10

Dean odchodzi na swoje podwórko, odwraca się i spogląda na mnie. Chowam twarz w ramieniu i staram się przestać płakać. Wiem, że prawdopodobnie chcą znowu pobawić się w chowanego, zanim będę musiała pójść do domu, więc muszę przestać być smutna, żeby się pobawić.

- Hope!

Patrzę na Deana, a on już na mnie nie patrzy. Myślałam, że to on zawołał moje imię, ale patrzy na auto. Jest zaparkowane przed moim domem, a okno jest otwarte.

- Podejdź tutaj, Hope – mówi pani. Uśmiecha się i prosi, żebym podeszła do jej okna. Wydaje mi się, że ją znam, ale nie mogę sobie przypomnieć jej imienia. Wstaję, żeby móc zobaczyć, co chce. Strzepuję brud ze spodenek i podchodzę do samochodu. Nadal się uśmiecha i wygląda naprawdę ładnie. Gdy docieram do auta, przyciska guzik, który odblokowuje drzwi.

- Jesteś gotowa jechać, skarbie? Twój tatuś chce, żebyśmy się pośpieszyły. – Nie wiedziałam, że miałam gdzieś jechać. Tatuś nie mówił, że dzisiaj gdzieś jedziemy.

- Gdzie jedziemy? – pytam ją.

Uśmiecha się i sięga do klamki, otwierając dla mnie drzwi. – Powiem ci, jak będziemy w drodze. Wsiadaj i zapnij pas, nie możemy się spóźnić. – Ona naprawdę nie chce być spóźniona tam, gdzie jedziemy. Nie chcę, żeby się spóźniła, więc wsiadam na przednie siedzenie i zamykam drzwi. Ona zamyka okno i zaczyna odjeżdżać od mojego domu.

Patrzy na mnie i uśmiecha się, po czym sięga na tylne siedzenie. Podaje mi kartonik soku, więc biorę go i otwieram słomkę.

- Jestem Karen – mówi. – A ty zostaniesz ze mną na jakiś czas. Wszystko ci opowiem, kiedy tam dotrzemy.

Upijam łyk soczku. To sok jabłkowy. Uwielbiam sok jabłkowy.

- Ale co z tatusiem? On też jedzie?

Karen kręci głową. – Nie, skarbie. Będziemy tylko ty i ja, gdy dojedziemy na miejsce. – Wkładam słomkę z powrotem do ust, bo nie chcę, że zobaczyła, że się uśmiecham. Nie chcę, żeby wiedziała, że cieszę się, że tatuś z nami nie jedzie.